Erasmus project
In februari van 2025 kwam een groep Oostenrijkse game developers naar België om samen met de grafische designers van Don Bosco aan een gameproject te werken. Dit samenwerkingsproject was bedoeld om studenten en ontwikkelaars uit verschillende landen te laten samenwerken en nieuwe ideeën te verkennen.
Ik, Niels, werd samen met Arne en Fabian ingedeeld in een team. Tijdens de eerste brainstormsessie kwamen we op het idee om een unieke puzzelgame te maken met albumcovers. De kern van het spel zou draaien om het herkennen en correct samenstellen van beroemde albumhoezen, waarbij spelers stukjes van de hoes moesten verslepen en combineren totdat de juiste afbeelding compleet was. Dit concept leek ons niet alleen creatief, maar ook uitdagend en vermakelijk. We waren ervan overtuigd dat dit een geweldige game kon worden.
Op de eerste dag verliep alles vlot. We werkten hard en kregen een sterk prototype op poten. De basismechanismen werkten goed: het slepen van puzzelstukjes voelde soepel aan en we hadden zelfs al enkele albumcovers geïmplementeerd. Onze begeleiders waren onder de indruk van onze vooruitgang en we begonnen steeds enthousiaster te worden over ons project. We zagen het al voor ons: een volwaardige game waarin muziekfans hun kennis konden testen en tegelijkertijd konden genieten van de uitdaging van een puzzelspel.
Maar toen kwam dag twee. En die dag werd een complete ramp.
Fabian voelde zich niet goed en bracht de hele dag door in het hotel. Zijn afwezigheid betekende dat we met één man minder aan het project werkten, maar we dachten dat we het met z’n tweeën nog wel konden redden. Helaas bleek het anders uit te pakken. Doordat Fabian de belangrijkste programmeur van onze groep was, raakten we achter op schema. We probeerden zelf verder te werken, maar zonder zijn expertise stuitten we al snel op technische problemen die we niet opgelost kregen.
Tot overmaat van ramp werden Arne en ik tegen de middag naar een andere groep overgeplaatst. Blijkbaar vond de organisatie dat ons team zonder Fabian niet levensvatbaar was en besloten ze ons bij andere projecten te zetten. Dit betekende dat ons concept – waar we zoveel potentieel in zagen – gewoon in de vuilbak belandde. We waren enorm teleurgesteld, maar er was niets aan te doen.
Op de laatste dag van het project moesten alle teams hun games presenteren. Dit moment was bedoeld om het harde werk van de afgelopen dagen te tonen en elkaars projecten te bewonderen. Maar omdat Arne en ik op het laatste moment van team waren gewisseld, hadden we nauwelijks aan de uiteindelijke game gewerkt. Tijdens de presentatie stonden we vooraan, maar wisten we amper iets te vertellen over het spel. De vragen die het publiek stelde, konden we niet beantwoorden en het werd pijnlijk duidelijk dat we niet wisten waar we over spraken. Het was een ongemakkelijke en gênante situatie.
Wat een veelbelovend begin leek, eindigde in een fiasco. Toch was het een ervaring die we niet snel zouden vergeten. Misschien, op een dag, pakken we ons albumcover-puzzelconcept opnieuw op en maken we er alsnog een succesvolle game van.